Błonnik jest składnikiem roślinnych produktów spożywczych, którego ludzki organizm nie jest w stanie strawić. Jako, że nasze enzymy nie są w stanie rozłożyć tych substancji, wydalane zostają wraz z kałem. Jako źródło odżywcze, błonnik nie dostarcza energii ani budulca, nie posiada również wartości kalorycznej. Błonnik zbudowany jest z substancji o charakterze polisacharydowym (celuloza, hemiceluloza, pektyna) i niepolisacharydowym (lignina).
Pomimo, że organizm ludzki nie trawi błonnika, okazuje się, że pełni dla zdrowia człowieka bardzo ważne funkcje i powinien być ważnym elementem codziennego odżywiania.
Generalnie możemy podzielić błonnik na rozpuszczalny i nierozpuszczalny.
Negatywne działanie błonnika może polegać na blokadzie przyjmowania przez organizm składników mineralnych. Ten, kto odżywia się produktami zbożowymi jest jednak doskonale zaopatrzony w składniki mineralne. Jedynie przyjmowanie wyizolowanego błonnika w dużych ilościach może powodować problemy w gospodarowaniu substancjami mineralnymi.
Z badań wynika, że generalnie spożywamy za mało błonnika. Odżywiamy się produktami z oczyszczonej mąki pszennej a do tego spożywamy mało owoców i produktów pełnoziarnistych. Zaleca się dziennie dawkę 18 -20 g błonnika.
Aby pokryć dzienną rację błonnika, należy wkomponować w dzienny jadłospis produkty bogate w błonnik. Siemię lniane, chleb razowy, groszek, fasola, kiełki, brukselka ale i makaron z pełnego ziarna, chleb owocowy czy jagody są doskonałym źródłem tego ważnego składnika odżywczego.
30g błonnika znajdziemy np. w 350 g chleba razowego. Zjadając dziennie dwa razy owoce, możliwie ze skórką, porcję sałatki około 75g i około 200 g warzyw, pokrywamy dzienne zapotrzebowanie na błonnik.
Przechodząc na odżywianie bogate w błonnik, musimy się liczyć z przestrojeniem jelita grubego, w wyniku czego może dochodzić do wzdęć i gazów. Aby uniknąć tego typu problemów, powinno się wprowadzać wszelkie zmiany stopniowo i z umiarem.